ang maskara ni diana

dati akong batang makati bago pa man ako napadpad dito sa europa……hindi tambay ha….doon kasi ang dati kung work..nasa buendia ave…siguro nagtatanong na kayo …ano na naman yan …maskara-maskarahan ni Princess Di? Yap…maskara nya pero hindi ni Diana na prinsesa ng Ingglatera…kundi si Diana na mala-diyosa. Neighbors kami sa subdivision….kabilang block nga lang….siya talaga ang ultimate crush ko magpahanggang ngayon. Maganda at mabait, di suplada katulad ng mga nakilala kong bebot sa aming subdivision….simple pero hindi maitatago ang kakaibang sex appeal. Isa ako sa mga hundred(s) admirers nya….Well, ang advantage ko lang…..schoolmates din kami sa U. na pinapasukan namin. Ako commerce, siya Pharmacy…minsan nga napagkakamalan na akong pharmacy student sa katatambay ko sa department nila…lahat iyon dahil kay Diana.

Pero tulad ng sabi ko sa previous  post ko, nagiging tyope talaga ako pag mahal ko ang isang babae. Matagal kong tinago ang lihim na ito sa kanya…kahit minsan nababasa ko rin sa mga galaw nya…na may pagtingin siya sa akin. Siguro that time takot din akong magkaroon ng malalim na involvement—-I was coming from series of failed relationships…kaya yun,  patumpik-tumpik pa rin ako whether liligawan ko siya  o hindi. Tingin ko kasi…..di ako marunong magdala ng isang relationship..kaya karamihan nito nauwi sa hiwalayan.

Hanggang isang araw…ang pamilya ni Diana ay lumipat sa probinsiya. Maraming naging usap-usapan noon….kesyo nalugi ang kanilang negosyo….kesyo di nakabayad ang father nya sa mga creditors…..siguro totoo nga..kasi after one month…may paskel sa dating nilang bahay…for sale (naremata pala ng BPI).

Bakit ko ba naalala bigla si Diana…kasi kanina napagawi ako sa isang negosyo na nagtitinda ng mga maskara. Ito ang naging susi para balikan ko muli ang kwento ni Diana……

Bagong pasok pa lang ako sa bangko ng hikayatin ako minsan ni Arnold…Pare boy’s night out mamaya…ha?….e h, friday ngayon…..kaya kami may boy’s night out…halika sama ka….Arnold sori talaga…got to go home asap…kasi birthday ng nanay ko ngayon….O sige …pare, sa susunod ha!….ok….count me in. Kahit di ko type ang invitation… minsan kasi sa trabaho kailangan ding marunong  kang makisama…

O, pare…mamaya…friday ngayon….wag mong sabihin birthday na naman ng aso nyo….joke lang!…o, ano…..sige call (sabi ko naman). Kala ko sa isang beer joint kami pupunta…pero pagbaba namin sa kotse…isang tanyag na karaoke bar pala ang destination namin…hmmm..sabi ok , ah! class ang dating…..ok nga…maganda ang interiors….at may mga vip rooms pa…medyo may kamahalan nga lang…pero ok lang…paminsan-minsan lang naman toh.

Inihatid kami sa isang vip room….maya-maya, nagdatingan na ang mga GRO’s…wow sabi ko magandang  pangitain ito. Medyo dulo ako, kaya di ko maaninag ng husto ang kanilang mga mukha  …..hanggang lumapit sa akin ang isang babae….Dianne ang name ko …ikaw? Parang nabigla ako ng mga oras na iyon…kasi familiar sa akin ang kanyang boses…kilala ko siya….sa loob-loob ko…….Diana?…ikaw nga…ako si Blu. At siya’y nabigla rin sa kanyang narinig…..ni hindi na nya ako tiningnang muli…at sabay excuse at pupunta lang daw ng powder room. Pero kitang-kita ko ang nangingilid na  luha sa kanyang mga mata. Patakbo siyang umalis…at patakbo ko rin siyang hinabol sa labas..(para nga kaming nasa shooting ng isang drama scene sa teleserye..hehehehe).

Naabutan ko sya sa coffee shop…..Diana si Blu ito…remember……ok ka lang….hindi siya umiimik habang patuloy syang umiiyak……iniabot ko ang aking panyo sa kanya (buti na lang at bagong palit)….it’s ok sabi ko……wag kang matakot o kaya mahiya……tulad ng dati…..andito lang ako sa tabi mo…ikinuwento nya ang nangyari sa kanilang pamilya…mula sa pagkalugi ng kanilang negosyo..ang paglipat nila sa Cebu…ang pagtigil nya sa pag-aaral……ang pagkamatay ng kanyang Papa…..at ngayon naman ang pagkakasakit ng malubha ng kanyang ina.

Hindi k o gusto ang ginagawa ko Blu…alam mo yan…..higit sa lahat….ikaw kilala mo na ako noon pa man……oo, kaya! (sabi kong pabulong sa kanya)….sayang na lang yung kwentuhan natin araw-araw sa bus kung hindi pa kita kilala. Alam sa amin, nag-oopisina ako…totoo yun dati, pero nagresign na ako…dito mas madaling kumita….mas matutustusan ko ang gamot ng aking ina…at higit sa lahat para rin sa pag-aaral ng dalawa ko pang kapatid….Si Roy kasi graduating na sa engineering, sayang naman pag nahinto pa…si Rina…first year college na rin. Blu, dalawa ang mukha ko ngayon…..at iyon ay pinapapaalala sa akin sa tuwing haharap ako sa salamin, isang tunay sa harap ng aking pamilya …mabait na anak…masunurin….mapagmamahal …, at ang isa……isang fake na mukha, kasi nakamaskara…..kailangan kasi parating masaya ka dito sa trabahong ito….wala kang karapatang maging malungkot…pagpasok namin sa bawat vip room…nagsusuot kami ng maskara…..kasi yun naman talaga ang tawag sa amin…mga laruang nakamaskara.

 Ako, tingin ko sa iyo hindi ka nakamaskara…kasi totoo kang tao….para sa akin ikaw pa rin si Diana at hindi si Dianne. Nagpasalamat sya sa akin..at nagpaalam na… tinawag na kasi ang pangalan nya….isang Vip room na naman…isang Diana na nakamaskara.

Sa totoo lang, awa at paghihinayang ang naramdaman ko sa gabing iyon, hindi kay Diana, kundi sa aking sarili…..Mahal ko si Diana….pero mamahalin kaya siya ng mga mahal ko sa buhay sa oras na matuklasan nila ang maskara ni Diana. Mahal ko si Diana…..pero di ko kaya ang sumbat nila…..Bago umalis si Diana, nangako akong babalikan ko siya….sabi ko kahit anong nangyari at mangyayari pa…mamahalin ko siya….

Muli kong sinulyapan ang Karaokeng high class…..kanina kasi sa harap ni Diana…pinamalas ko ang aking tapang…….. ang totoo..iyon ay isang maskara….mahirap magmahal  kung ang minamahal mo ay hindi tanggap ng mapaghusgang lipunan…..pero ang totoo…ako ang unang naghusga…ng suutin ko ang sarili kong maskara.

Ang tao madalas ay may dalawang mukha, isa ay tunay at isa ay fake, pagkat maskara..