il mare blu

maaring kayo’y nagtataka sa title ng post ko ngayon sa araw na ito….il mare blu (italian phrase ito na ang ibig sabihin ay ang dagat na blu)…..bakit blu …kasi ang dagat may maraming kulay: blue, green, greyish, brown, black, clear..at iba’t iba pang shades na makikita habang nakikipaglaro sa araw at sa buwan.

ang piktyur na ito ay kuha….maraming taon na ang nakaraan, nang ako’y unang mapadpad dito sa Italya. Dito sa bansang ito  ginugol ko ang pag-aaral ng aking second university degree at dito rin…tandang-tanda ko una akong na-inlove sa isang banyaga.

Sa  dagat na blu magsisimula ang kwentong ito.

 

 Ang pag-aaral sa Italya ay hindi madali..kasi nga italian language ang gamit dito magmula sa lectures, research at examinations. Hindi pupwedeng ang isang estudyante ay hindi marunong nang salitang ito, kung hindi patay kang bata ka…dudugo ang ilong at tenga mo sa kapapakinig ng mga usapan  na wala ka man lamang maintindihan. Karamihan sa aming mga baguhan ay nag-uumpisang mag-aral ng extensive italian course before the semester begins (October).

March nang taong iyon ng dumating ako sa Florence for my Italian class. Nalula ako sa dami ng mga estudyante na nagmula pa sa iba’t-ibang dako ng mundo. Halos lumuwa ang mga mata ko sa mga naggagandahang dilag….may blond…brunette…blue eyes… green one… sexy ….fit all sizes…whewww sabi ko swerte! Kaya lang ang kuya blu nyo behave that time. Dahil friendly at with a smiling face, marami akong naging kaibigan.

Pero sa lahat…merong natatangi…si Hiroko..isang japanese girl..maganda…mabait at singkit..cute pag ngumingiti. Halos tuwing uwian…parati kaming sabay naglalakad at panay ang kwentuhan…kami lang kasi ang dalawang asians sa klase namin…pero sa wari ko may crush talaga siya sa akin (hehehehehe..lakas ng trip ng kuya nyo…hayaan nyo na….). Madalas ko kasing nakikita syang nakatingin sa akin ng palihim. Tuwing hapon, wala siyang ginawa kundi bumili ng sapatos, damit,…at iba pang mga gamit…sabi ko nga, aba…mayaman at panay ang flash ng credit card….ako naman tahimik lang sa isang tabi….tango lang tango pag tinatanong.

Naging magkaklase kami sa apat na levels (4 months) at talaga naman sa mga panahong iyon, lalo kaming naging malapit sa isa’t isa. Isang week-end niyaya nya ako sa isang beach house, kasama namin ang mga housemates nya…masaya …at enjoy talaga. After dinner naglakad-lakad kami sa dalampasigan….at sa isang iglap nagtama ang aming mga mata….tanong nya sa akin….Blu, do you like me?..ha…nataranta ako sa tanong nya….sabay kiss sa lips ko….err…Hiroko…you know…you’re a nice girl and beautiful, too. But….but what Blu? Could we just talk about it tomorrow…..pagkasabi ko niyon …bigla na lang siyang tumakbo pabalik ng aming cottage…..ako naiwang mag-isa…..litong-lito sa mga nangyari….pagbalik ko sa cottage namin…alam ko gising pa siya….kahit ang ilaw sa kuwarto nila (mga girls) ay patay na….di ako halos nakatulog ng maayos ng gabing iyon…mag-uumaga na siguro dahil sa pagod…nakatulog na rin.

Wala kaming imikan mula breakfast, hanggang paliligo namin sa dagat….doon ko napagtanto ang kulay ng dagat ay blu…minabuti kong lumayo muna sa grupo…kasi naman nahalata na nila kami na hindi nag-uusap….hay…sabi ko….bakit kasi….sana na lang….Blu…sorry..i did’nt mean…Im sorry, too…I know you were disappointed last night. Alam nya kung bakit walang nagyaring love scene kagabi. Maaring sa mga nagbabasa ngayon ng  entry kong ito…ang tanong ninyo sabay-sabay ay malutong na BAKIT? naman Blu….

Si Hiroko ay tumakas mula  Japan isang linggo bago siya ikasal. Mahal nya ang kanyang bf…sabi nya nga eh..tall, mestiso at singkit….ika pa nya…everybody’s dream husband daw. Pinakita nya sa akin minsan ang piktyur ng bf  nya…aba…eh mukhang artista…. pero ni minsan di ko naman kasi inungkat ang dahilan ng kanyang pagtakas. Parang movie na Runaway Bride, di po ba?

Aminin ko sa inyo….kahit ako unti-unti na ring nahuhulog kay Hiroko….kaya lang naging palaisipan kasi sa akin ang kanyang biglang pagtakas at hindi pagsipot sa itinakdang kasal. Umuwi kami sa Florence kinaumagahan na hindi pa rin naayos ang aming pag-uusap. Marami pa ring tanong ang gumugulo sa aking isipan.

Isang hapon…habang kami’y naglalakad pauwi ng bahay nila…bigla ba naman tinanong kung pwede daw siya magsleep-over sa bahay ko to study with me…ngeek patay nasabi ko tuloy……ang Hiroko may planong rape-in  ako. Ahhhh…sabi ko…no, you see Im leaving with priests, no women are allowed to stay with us……what do you mean? tanong nya….buti na lang at nakasalubong namin ang klasmeyt  naming  amerikana (si Lana, edad 60), ang nanay-nanayan ng aming klase. Sinabi ko sa kanya ang problema. Ang nanay Lana di magkaundagagang iexplain kung ano ang ibig sabihin ng house of priests, ang catholic religion at bakit bawal ang babae….wheeew buti na lang naniwala si Hiroko.

Mula noon…iwas-tuko talaga ako, pag medyo dumating na sa moment of emo kaming dalawa…Una kasi takot ako sa isang bawal na relasyon…siya tumakas lang sa bf nya…pero hanggang ngayon hindi pa rin malinaw sa akin ang rason nya. Isang araw, di na pumasok si Hiroko…ang sabi ng hosemate nyang si Alexa….bumalik na sya sa Japan. Sa totoo lang namiss ko talaga sya…..siguro nga di ko lang maamin na minahal ko na rin siya. Malungkot ang mga sumunod na araw….alam na alam ito ng buong klase…at ramdam na ramdam din nila ang aking pananamlay…Bakit kaya …..pag ako’y umiibig ……kailangan  gamitin ko parati ang aking pangangatwiran at isipan…di ba pwedeng umibig na ang gamit puso lang.  Kumusta na kaya si Hiroko?

Nang mag-umpisa ang summer (july)…binalikan kong muli ang dagat na blu…at doon ginugol ang mga oras sa pag-iisa, pagninilay-nilay at minsan sa pag-iyak.  Nakiramay din sa akin ang dagat, at sa bawat paghampas ng mga alon nito sa dalampasigan para bagang winawaksi rin nito ang aking kabiguan. Sa huling araw ko sa dagat na blu hinintay ko dito ang paglubog ng araw…maganda….nakakaakit ang kanyang kariktan….nakita ko rin ang huling sayaw ng kanyang kulay sa dagat. Paalis na ako ng may biglang nahulog na papel sa librong hawak-hawak ko. Isang sulat…at galing ito kay Hiroko.

Dear Blu,

I wanted to tell you that I am going home soon to Japan, but lately you seemed to be unattached with the world around you. Whenever I see you, I feel that as if I dont exist…you are never the same…and this makes me feel sad.

Sorry, if I have ruined your trust and friendship. Il mare blu….wil always be my witness of my love for you. I was hoping to find real love here….maybe with you. But I was wrong…somehow and at some point along our friendship…something went wrong….maybe it was not meant to be.

Im going back to Japan, to marry my boyfriend. He has forgiven me and the wrong i have done to him. And I cannot forego that love. I could have chosen to stay with you…if you have love me, too. I am very sorry I was wrong to think about you and your love. How naive I was thinking that you love me, too.

Con questa lettera ti abbracio con tanta amore. Mi dispiace se ti ho disturbato nella tua serenita’. Perdonami,  forse il mio peccato è amarti così tanto. Pedonami, non ti disturbo più.

Ti amo,

Hiroko

Sa muling pagbalik ko dito sa Italya two years ago, muli kong binalikan ang dagat na blu…naroon pa rin ang kinang nito habang nakikipagsayaw sa kislap ng araw…..pero alam ko may kulang….kasi di  ko na muling nadama ang halik ng mga alon nito sa aking  pagkatao. Si Hiroko at ang alaala ng dagat na blu….si Hiroko …..ang dagat na blu!