pangarap ni blu

Bawat tao ay may pangarap. Madalas lahat ay gagawin maabot lamang ito . Nang simulan ni Otep ang kanyang panawagan para magpahayag ng mga saloobin sa usaping ito, isa ako  sa mga nagsabing: Sige sasali ako.

Habang dumadaan ang mga araw ay lalo akong naging balisa sa aking ipapahayag. Hindi ko alam kung pangarap nga itong matatawag. Alam ko na marami ang mahihiwagaan sa aking isusulat, pero sa akin ang mas mahalaga ay mabigyan-puwang ang isang pangarap na matagal ko nang inaasam.

Sisimulan ko ang pagsisiwalat sa pamamagitan ng isang tulang sinulat ko mga isang taon na ang nakaraan.

madalas ko syang nakikita sa isang kalye sa Roma….

tahimik …..

nagmamasid…..

bumubulong-bulong…..

minsan naman nakatawa…

inaaliw ang sarili……

isang  araw…..dalawa…tatlo…apat….sampu…..

ang kalyeng iyon sa Roma…

pero wala na siya….

nilisan na kaya nya?…

o maaring nag-iba na ng kalye….

binenta sa iba….

isang kalye sa Roma.

isang kupas na alaala…..

isang kahapong lumipas…….

isang yugto ng kasalukuyan….

salamin ng anino ng pagkamulat

isang kalye sa Roma.

 Minsan ko na ring binalikan ang mga pangyayari sa aking buhay….mga pangarap na naisakatuparan at naudlot sa kawalan. …pangarap, alam ko….ito ang susi at pananggalang sa pagsuong natin sa masalimuot na landasin ng buhay. Sabi nga hangga’t may buhay, may pangarap. Isang hayag na katotohanan.

Ang hiwaga ni huseng ay napapaloob sa tulang ito (basahin muli ang post). Si huseng ay ako. Ang pangarap ko ay ang yakapin ang pagkatao ni huseng, ang mabuhay at mangarap para sa ibang nilalang. Sa mga oras na ito, hindi na mahalaga sa akin ang katuparan ng sariling pangarap, ang mas mahalaga ay makita ang katuparan ng pangarap ng iba…ang maging masaya sa bawat kasiyahan at makisalo sa pagluha  ng isang naguhong pangarap.

May pangarap pa ba ang isang Blu?

 Meron.

Pangarap ko para sa iyo, kaibigan.