ALBASTRU..ang batang bughaw.

official entry:

www.saranggolablogawards.com

(Albastru:  bughaw sa  salitang Romanian)..

Isa akong titser sa isang bayan ng Mindoro. Kakarampot lang ang sweldo pero hindi ito ang aking naging batayan upang pasukin ko ang propesyong ito. Higit sa salapi, ibang yaman ang dulot nito. Ang kwentong aking isasalaysay ay masasabi nating pangkaraniwan, pero ang mga ala-ala nito ang naging sandigan ko sa aking pakikibaka sa buhay na ito. Simpleng kwento, simple katauhan, simpleng buhay. Isang kwentong pambata.

Albastru: Tisterrrrr Bluu!!!!…Titser Bluuuu!!!.Eto na po ang bonggang-bonggang hopyang pinabili nyo sa kantina….

Titser Blu: O sya ilapag mo lang dyan…(maya-maya…napansin kong hindi pa rin tumitinag si Albastru sa kanyang kinatatayuan)….at saka pwedeng kang kumuha ng dalawa…

Albastru: Sige po…salamat na lang po….(sabay tungo at aakmang aalis na).

Titser Blu: sabi ko kumuha ka ng dalawa…huwag ka nang mahiya…

Albastru: salamat po… (sabay dampot at tumalilis kaagad palabas).. 

Alam ko na ang susunod na eksena. Ang nakakabatang kapatid ni Albastru naghihintay sa kanya. Hinatian nya kaagad ito ng dalang hopya. Araw-araw …eto na ang eksena tuwing reses sa skul. Albastru Biglang-awa Războinic ang buo nyang pangalan. Isang taong gulang pa lang ng iniuwi ng ina si Albastru galing Italya. Kano ang tawag sa kanya dahil sa maputi at mamula-mula nyang balat. Tatay nya ay taga-Romania, nasangkot sa holdapan kaya nakakulong. Mula ng bumalik ang nanay nya sa Italya, wala na silang narinig dito. Walang sulat. May mga sabi-sabing nag-asawa na daw ulit. Basta parang bula na lang siyang nawala.

Titser Blu: Di ka ba nalulungkot dahil wala kang mga magulang?

Albastru: Malungkot din po…pero sabi ni Lola Insyang….ang mahalaga buhay daw kami….at saka kumakain…at saka nag-aaral…at saka mahal kami ng lola at lolo ko…at saka madalas pag tahimik na ang gabi nakatingala ako sa langit….pag nakita ko na ang pinakamagandang buituin kinakausap ko siya…

Titser Blu: Anong pinag-uusapan nyo?

Albastru: marami….maraming tanong…sabi nya nga minsan…huwag daw ako malungkot…bawat kislap daw nya…eto daw ang patunay na mahal na mahal ako ng nanay ko…at saka ng tatay ko…….. Titser Blu….paano mo mararamdaman na mahal ka ng magulang mo?

Sa kalahating taon ng aking pagtuturo, di ko man lang naringgang umiyak o dumaing man lang si Albastru. Magiliw at masayahing bata siya. Minsan nga nangunguna pa sa mga kulitang bata. Pasipol-sipol pa habang naglilinis ng silid-aralan.

Albastru: Titser Blu….pagkatapos po ng taon…lilipat na daw kami sa kabilang-bayan…kasi po binabawi na po ng may-ari ang sakahan ng lolo ko. Mamimis ko po kayo at saka po ang hopya nyo….

Titser Blu: Ikaw din….kasi ngayon lang ako nakikita ng isang batang matatag sa buhay kahit kakarampot lang biyayang naipagkaloob sa kanya….

Albastru: marami po akong natanggap na biyaya….teka po…nakalista po ….matulog ng busog…..teka po…sandali lang po….isa…hmm….mga trenta beses na po…..nakipanood ng telebisyon sa kabilang bayan…..mga isa…..dalawa….sampu po!….naligo sa ilog….halos linggo-linggo….kumain ng sorbetes….…isa…Ay!…isa..lang talaga….Ah eto….kumain ng hopya…..isang daang beses…yan po ….nakasulat yan….pati po petsa….salamat po titser Blu…

Maya-maya pa’y pumatak na rin ang ulan na kanina lang ay nakikinig sa aming usapan. Mahina sa umpisa…palaki…..pabilis…..hanggang tuluyan nang ibuhos ang lahat ng dinadala nito…malamig..hindi man lang ako nakatinag sa aking kinakatayuan….ramdam ko ang agos..pero sa wari ko….gustong kong basain din ako nito…

Albastru: Titser Blu….hahahaha….ang sarap ng ulan….hahahahahaha…..(at parang baliw itong nagtatakbo habang walang humpay ang kanyang hiyaw).

Titser Blu:….hahahahhaaha……waaaaaahhhh…..(at nagpatianod na rin ako sa sayaw ng ulan na para bagang isang batang nakalaya)….hahahahahhahaha…..hohoooooooo!…ang lamig!!!!!!

Matagal na rin akong nagtuturo…pero minsan naisip ko…sino ba talaga ang tunay na titser sa buhay na ito..madalas kasi may mga nakatagong aral  ang mga pahayag at buhay ng mga musmos na batang aking tinuturuan. Alam ko kailangan nilang matutong magbasa, mag-aritmetik, magsulat..at makapasa sa mga pagsusulit….Subalit ang bawat katagang binibitawan nila sa gitna ng kanilang kapayakan ay yaman ang dala.May mga bagay na di natutunan sa mga aklat…madalas nasasalamin ito sa mga bata.

Kumusta na kaya si Albastru?…….Minsan sa aking panaginip ay naaninag ko pa rin ang kanyang katauhan…o di kaya sa bawat balanang aking nakakasalamuha araw-araw….Minsan ko nang binalikan ang mga landas na tinahak ng kwentong ito…pero habang tumatagal…wala na akong makitang bakas nito…..Isang araw…alam ko….isang araw…magbabalik din si Albastru!

www.dmcihomes.com

www.altavistadeboracay.comph