Blu in Mystical India!

Mula noong dumating ako dito noong Nobyembre 11, wala na akong ginawa kundi maglagalag..palipat-lipat, papalit-palit ng higaan at orasan. Umaga pa lang biyahe na kaagad. Nakakatuwa na sa pang-apat kung paglipad dito, ngayon ko lang nalibot ang India (4 na estado ang pupuntahan ko). Malalayo ang daan, kailangan ko ring lumipad sa kalawakan ng dalawang beses.

Malayo na ang narating ng bansang ito. Ngayon kitang-kita mo ang modernisasyon sa bawat buhay ng tao dito. Halos lahat nakacellphone! Mura lang ang rates nila dito. Nagtataasan na rin ang mga structures kahit nasa kanayunan. Marami man ang masisilayang karangyaan, marami pa rin ang naghihirap dito. Parang Pilipinas lang baga, malayo ang agwat ng antas ng pamumuhay ng mahirap sa mayaman. Milya…milya!

Iba rin ang hospitality dito. Mas ramdam ko ito sa mga kanayunan. Naranasan nyo na bang sumakay sa karosa habang pinaparada sa mga daan, at ang mga nakaabang na tao ay kumakaway sa galak. Di rin pahuhuli ang banda ng musika. Feeling ko para akong santo na nakaluklok sa pedestal…(feeling lang naman)! Muntik nang mahulog ang puso ko sa gulat! Nagputukan ang mga kwitis nang paparating na kami sa munting plaza. Di pa natapos ang sorpresa dyan….taran!!!!! at eto…..biglang saboy ng mga bulaklak sa dinadaan namin patungong bulwagan….anim na nagkikintabang mga batang babaeng nakaputi (laba ng tide!). Sabitan ng naglalakihang garland! Diyos ko sa laki napatuwad talaga ako! hahaha….Uso din dito ang pagsasabit ng shawl bilang pagwelcome samga bisita. Magagara ang mga shawl…pag medyo mahirap pwede na ang bagong tuwalya! Sayaw dito sayaw doon. Walang maliw na talampati at pasasalamat. Iba talaga ang feeling ko ng mga panahong iyon.

Sa apat na eskwelahang aming nabisita, ang mga bagets walang maliw ang pagsasayaw (with matching kintab dress, akala ko noong una may sagala), may tumutula….at eto pa mahilig sila sa mime dito…tapos sila lang ang tawa ng tawa. Syempre ….tawa rin ako sa kanila….indi doon sa drama-dramahan nila! hahahha …Aysus!

Eh! syempre di mawawala ang fud! super-anghang as in!….maluha-luha na nga ako. Pero smile pa rin ang drama ko! Sabay sabi …sarap…sarap! Diyos ko nasaisip ko tuloy….Ngayon nakaka-adjust na ako sa fud dito, kailangan, ika nga for survival!…. mahigit na isang linggo pa ako dito na mamalagi.

Masaya at mahirap ang maglakbay, pero sa huli marami pa ka ring matutunan lalo na pagkakaiba ng mga kultura. Hanggang sa muling paglalkbay! Next stop Myanmar!