Malayo na ang narating ng bansang ito. Ngayon kitang-kita mo ang modernisasyon sa bawat buhay ng tao dito. Halos lahat nakacellphone! Mura lang ang rates nila dito. Nagtataasan na rin ang mga structures kahit nasa kanayunan. Marami man ang masisilayang karangyaan, marami pa rin ang naghihirap dito. Parang Pilipinas lang baga, malayo ang agwat ng antas ng pamumuhay ng mahirap sa mayaman. Milya…milya!

Iba rin ang hospitality dito. Mas ramdam ko ito sa mga kanayunan. Naranasan nyo na bang sumakay sa karosa habang pinaparada sa mga daan, at ang mga nakaabang na tao ay kumakaway sa galak. Di rin pahuhuli ang banda ng musika. Feeling ko para akong santo na nakaluklok sa pedestal…(feeling lang naman)! Muntik nang mahulog ang puso ko sa gulat! Nagputukan ang mga kwitis nang paparating na kami sa munting plaza. Di pa natapos ang sorpresa dyan….taran!!!!! at eto…..biglang saboy ng mga bulaklak sa dinadaan namin patungong bulwagan….anim na nagkikintabang mga batang babaeng nakaputi (laba ng tide!). Sabitan ng naglalakihang garland! Diyos ko sa laki napatuwad talaga ako! hahaha….Uso din dito ang pagsasabit ng shawl bilang pagwelcome samga bisita. Magagara ang mga shawl…pag medyo mahirap pwede na ang bagong tuwalya! Sayaw dito sayaw doon. Walang maliw na talampati at pasasalamat. Iba talaga ang feeling ko ng mga panahong iyon.

Sa apat na eskwelahang aming nabisita, ang mga bagets walang maliw ang pagsasayaw (with matching kintab dress, akala ko noong una may sagala), may tumutula….at eto pa mahilig sila sa mime dito…tapos sila lang ang tawa ng tawa. Syempre ….tawa rin ako sa kanila….indi doon sa drama-dramahan nila! hahahha …Aysus!

Eh! syempre di mawawala ang fud! super-anghang as in!….maluha-luha na nga ako. Pero smile pa rin ang drama ko! Sabay sabi …sarap…sarap! Diyos ko nasaisip ko tuloy….Ngayon nakaka-adjust na ako sa fud dito, kailangan, ika nga for survival!…. mahigit na isang linggo pa ako dito na mamalagi.

Masaya at mahirap ang maglakbay, pero sa huli marami pa ka ring matutunan lalo na pagkakaiba ng mga kultura. Hanggang sa muling paglalkbay! Next stop Myanmar!

(ang mga nasa litrato ay mga nagfefeeling pogi! Mr. Blu Boys 2011…hahahaha….kasama na ako dyan!)

Ano na ba ang mga bago sa aking buhay? Hindi naman sa nagbubuhat ako ng sariling bangko, ha! Feeling ko mas lalo akong nagigiging pogi. Yaiks! walang biro di nga? OO naman. Ang kagandahan at kapogian ay nasa panloob na kamalayan. Ika nga dapat araw-araw maging positive tayo sa buhay. Kung keri mong sabihing pogi ka, eh di pogi ka nga! kahit na sa tingin ng iba hindi proporsyon ang katawan mo, na kesyo di katangusan ang ilong mo, na kesyo namumutla ka na sa kakainom ng pamputi, na kesyo nagkakabasag-basag na ang salamin sa iyong walang sawang kakatingin ng iyong mukha dito.

Ang kagandahan ng isang tao ay nagmumula sa isang inner disposition to be beautiful. Kaya nga sa simula pa lang ng pagtilaok ng manok (este..alarm ng cellphone), you have to declare to the whole wide world (translation facebook,  tweeter, etc.) na you are indeed beautiful.

Therefore, I conclude, that beauty is in the eye of oneself! Naks namen, pwede na bang sagot ito sa mga internasyonal na pakontes.

Hanggang sa muli mga kaberks! Para lang may masabi kaya nasulat ko itong post na ito. Huwag masyadong dibdibin ang mga nakasulat dito, sapagkat ang mga nakasulat na ay  nakasulat na! Walang urungan! History na ito!

Umariba na si Pedring,

nagpakita kaagad ng kanyang gilas!

Lahat naghiyawahan!

May nagtaas ng kamay sa langit!

May nagpalakpakan ( mga estudyante na mahilig sa no classes).

May napasigaw!

May kumunot ang noo!

May napapaiyak!

May sumusugod!

May napakapit sa puno!

Samu’t saring reaksyon.

Sa pagdating ng bida kahapon.

Piyesta! Ang lakas ng tugtog ng Hanging habagat…

Umindak ang karagatan sa tunog ng waling maliw na..

sabay-sabay na awitan ng kulog, hangin at kidlat!

Dumating na nga ang bagyong si Pedring!

Bumabalik sa kinagisnang tahanan sa blogosperyo…

Pilit na tinitipang muli ang mga tiklado ng panahon..

May mga bagay na nakasanayan na…

mahirap ng burahin ang mga ala-alang iniwan nito.

Minsan sa mundo ng blogosperyo..

dito ko hinabi ang aking mga pangarap

sa bawat pagkumpas ng mga salita

at sa bawat pagbalangkas at pag-inog ng panahon…

dito, dito sa sulok ng mundong ito…

natagpuan ko ang katinuan at kabaliwan…

hangga’t may kamalayan pa akong hahabiin

mga pangarap ng tatahiin..

magsusulat ako ng mga buod na ito…

masayang pagbbalik sa araw na ito,

sana lang wala ng wakas!!!!

di ba kahapon lang kayakap pa kita?

habang pinagmamasdan natin ang takipsilim.

para akong dinuduyan sa himig ng isang hele..

pikit-mata kong ninamnam ang bawat sandali.

kailan lang sabay nating binalangkas ang sa kabila

ng bawat pangarap…

pilit na hinihimay ang bawat pirasong

magbubuo nito.

ngunit sa isang iglap,

nagising ako sa aking pagkaidlip..

ni anino mo’y di ko na masilayan.

nagbago ang lahat,

wala na ang dating kapaligiran,

ang mga punong luntian, mga ibong nag-aawitan..

mga hiyaw ng mga paslit na kanina lang ay nakakatulig..

ang mundong aking nagisnan ay biglang nawala sa karimlan.

palahaw…kamatayan…pighati…

mga mukhang walang pagsidlan ng kalungkutan..

isang malagim ng bangungot ang pilit kong tinatakasan..

pero sa wari ko’y gising kong gunita ay hungkag sa tunay na kamalayan.

sa isang kisapmata..

ang lahat ay puwedeng magbago sa buhay

yaring hirang.

p.s. ipagdasal po natin ang lahat ng mga biktima ng lindol at tsunami sa bansang Hapon.

walang alam. walang pakialam. umiiyak, tapos tatawa na para bang walang bukas. ang araw at gabi ay bahagi lamang ng pag-inog ng buhay. malaya, nagtatampisaw sa bawat patak ng ulan. pilit ninanamnam nito ang dulot na ginhawa at lamig sa kalamnan. ito ang kulay ng puso ng aking kamusmusan. dalisay at walang lamat. ang bawat impit ng iyak, ay saglit na napapalitan ng tuwa. yan ang mundo ng aking kamusmusan. sana di na matapos ang mga araw nito. sana di magbagsakan ang mga dahon sa sanga ng orasan. Ikaw, kaibigan, nasabi mo na bang sana wala ng wakas ang bahaging ito ng iyong dalisay na kamalayan? Ang totoo nyan, marami sa atin ang mas ninais na magkaedad, marahil para maranasan din natin ang kalayaan ng mga mas nakakatanda sa atin. ito nga ba ang iyong tunay na natuklasan?

mapusyaw ang kulay. ito ang hudyat ng pagbabalangkas ng misteryo ng buhay. parang ilawang aandap-andap. ang puso ay unti-unti napupukaw ng isang kakaibang nilalang. di mapakali. di makakain. mabilis ang buntong-hininga. natatameme.nakatanaw lang sa malayo. tatawag ng pangalan, tapos biglang magtatago. ito ang pag-ibig ng mga may gatas pa sa labi. isang araw ayaw kung pumasok sa iskul, ng mapagtanto ng nanay, isang pimple pala ang tumubo sa gitna ng aking ilong. parang kamatis sa pula. anak, binata ka na, turan nya. Nay, naman. kumpulan tuloy ng tukso noong pumasok ako kinabukasan. Uy, may kras na siya…sabi pa ng aking iniirog. di tuloy ako makasagot at biglang takbo ako sa labas. ay hirap naman nito. isang araw, hindi na talaga ako nakatiis. inipit ko sa kuwaderno nya ang lab letter na may pabango. pag-uwi namin. walang pansinan. malapit na sa bahay nila. babay sabi ko. galit ka? isang halik sa pisngi ang ganti. takbo ako pauwi. tiningnan ko sa salamin kung nagmarka ba ang unang halik. wala. pero ramdam ko pa rin ang init at tamis ng unang halik.

mainit.mapusok.kahit tawirin pa ang mga ilog. kahit harangan man ng sibat. malakas talaga ang tama ko. matindi ako pag-umibig. nawawala sa sarili. tumatakas minsan. sabi lang may praktis sa skul. ang totoo nakatambay lang kasama ang nililiyag. siguro naging matapang ako at pinaglaban ko talaga ito. biro mo tatlo kaming pinagpipilian. nakuha sa tiyaga? hindi. nakuha, kasi mahal nya rin ako. hanggang kailan kayang ipaglaban ang isang murang gulang na pag-ibig. pag-ibig na nakasandal lamang sa pangakong sinumpaan. wala akong pakialam sa bukas. ang alam ko ang ngayon. at ikaw ang mahal ko ngayon. Ganoon talaga siguro ang young lab. mapusok. hindi iniinda ang bukas. ang mahalaga ay ang ngayon. mahal kita. mahal mo ako. di naglaon, natuklasan nating dalawa na hindi lahat ng araw pula ang kulay ng ating pag-ibig. away-bati. luha-tawa.iwanan-balikan. ang hirap pala ang umibig. yun ang sabi ko minsan. basta ngayon. mahal kita. at iyon ang mahalaga.

masakit. iniyakan ko ito ng isang buong linggo. minsan sa gabi nakakatulugan ko na lang ang aking  mga hikbi. masakit pala ang magmahal at iiwanan ka lang sa ere. ganun lang ba yun. sori di na kita mahal. sori may mahal na akong iba.sori talaga. sana mapatawad mo ako. unfair naman di ba. saan ba ako nagkamali? nilunod sa alak. ang theme song na paulit-ulit na pinatutugtog. kasabay niyon ang pag-agos ng luha. hapdi ng puso. ang dating pula, tingin ko nangingitim na. wala na ang dating sigla. wala na ang dating buhay. ramdam ko na hindi na rin ito pumipintig. patay na puso. wasak at warat na pag-ibig. ano pa ang halaga ng buhay. Eksyus me. di naman ako magpapakamatay ng dahil lang sa salawahang pag-ibig. ang sakit. ang sakit. sige inom pa tayo. lunurin natin ang walang kuwentang pag-ibig na ito.

this time around. wise na ito. marunong na akong magmahal. pano? eh di gamitin ang utak. mind over heart. sinubukan ko ito. hindi nga masakit. may dumating.may umalis. pero hind ganun katindi ang sakit.sabi ko marami pa naman diyan sa tabi. ginamit ko ang power smile at charm ko. maraming nagparamdam (naks!)..sige na nga tatlo. sabay-sabay sa isang taon. marunong na ako. pipili na ako. mag-iisip na ako. sori, friends lang tayo. meron palang isang highlight ang taon na ito. sa boarding haws namin, ang ikalawang palapag ay sa mga babae, ground floor kaming mga boys. iba ang daanan. pero sa bintana namin. andun ang labahan ng mga girls. laba. parating naglalaba si eba. isang araw nag-iwan ng pityur at may dedikasyon pa. Natuliro ang kuya blu. patay. ano gagawin ko? isang mangkok na sabaw ang dumating noong magkasakit ako. galing daw sa eba sa itaas. kung panong madaling naubos ang sabaw, ganun din kadali nagwakas ang isang linggong pag-ibig. ayaw ng mga kapatid sa akin. eh di ayaw ko rin sa kanila, huh! mind over heart. nag-iisip mabuti sa ngalan ng pag-ibig. pansin ko lang di ako masyadong masaya. batid ko may kulang sa laro ng pag-ibig na aking tinatahak. ang pusong natutong maglaro. ayaw na kasing masaktan pang muli.

married ka? hindi ah. bakit my ring kang suot. aminin mo na. type ko ang mga lalaking taken na. ilan na kids mo? patay na naman ang kuya blu nito. single but taken. ang labo mo naman. anong ibig sabihin nun? mahirap ba akong mahalin. ang totoo. hindi! maganda ka. malambing. maalalahanin. yan ang type ko sa babae. napakanta tuloy ako ng ganito: bakit ngayon ka lang?

married ka di ba? kulit nito ah. hindi ah. sabay naming sagot ni fr. fiel. sabihin mo na kasi ang totoo. na hindi ka married pero committed ka na sa iyong greatest love of your life. na wala kang anak. meron, marami kang inaanak. na kayang mong magmahal sa kahit sinong nilalang sa mundong ito na walang pasubali. ganun? OO, ganun yun. ano? paki-explain nga! ang labo. pano ba ito? fr. Fiel paki-explain mo nga.

hey guys. ito ang theme song ng buhay ko ngayon.

ito yung pinaalala sa akin ng barkada ko noong college ng

minsang nagkrus ang aming daan sa FB.

I saw a picture of you and you look great. When we were in college, you were one of the few people who brightens the room because of your smile.

minsan kasi, ayaw ko nang ngumiti,

wala lang naman…

siguro for a change..

hangang dumating siya!

ang katibayaban ng sinasabi ng barkada kong si Ayoy!

nahalungkat ng isa pa naming barkadang si Alex.

ngayon,

unti-unti kung ibinabalik

ang dating ako!

Life is beautiful

lalo na when you smile!