dalena: hahaha…teka…teka….ha..ahhaha..(hinihingal!)…kuya blu!….KKKKKKUya Blu!

blu: ano ba…sino ba ang kaaway mo dyan…naku!…kung makasigaw ka….

dalena: ay naku …hindi…hindi ka maniniwala sa sasabihin ko….

blu: aysus! eh ano naman yang nasagap mo sa umpukan ng mga pinay friendsters mo dyan sa park!

dalena: heksayted talaga ako…si Maring….pinakita sa amin ang isang nilalang na gumagala sa blonoperyon….

blu: ano?….saan kamo gumagala?

dalena: blonoperyon!…internet ba?

blu: ah!..blogosperyo….

dalena: yun nga…blonoperyon!…kulit mo kuya ha!…

dalena: eh kasi itong si Maring nagkwento may nakita daw siya na gumagala na tao sa internet….bumibisita daw sa fesbuk….frenster….blag!….yung ganyan ba sa katulad sa iyo ….eh! di ba minsan …sinulat mo buhay ko sa blag!

blu: aysus at naalala pala nya…..tagal na noon ah!..wala lang akong topic noon kaya naisipan kung isulat ka …hahahahhahaha!

dalena: basta kuya blu….sana dalawin nya rin  fesbuk ko….kasi sabi ni Maring…gumaan daw ang feeling nya…noong napadaan ang mamang ito sa kanyang fesbuk…..

blu: ano daw sinabi?…sinong kamukha?

dalena: wala ….di man makita ang mukha!…..pero noong dumaan sa fesbuk ni Maring …nagsulat  ng isang lab letter….aysus! kuya binasa nga namin ang ganda…ganda….tapos sabi dadaan din daw sya sa fesbuk ko….kaya nga ito…umuwi na lang ako kahit di pa nag-umpisa ang binggo sosyal namin….

blu: sa akin kanina….. dumaan din ang lalaking sinabi mo…..

dalena: ano sabi?

blu: bumisita lang …pagkatapos,lumakad nang muli….

dalena: nakita mo ang mukha?

blu: hindi….pero noong mag-umpisang humakbang paalis…ito lang ang napansin ko….

terrence: oh kanina mo pa tinitingnan ang post card na yan ah.

buds: do you believe in angels?

terrence: oo naman …sa theology class namin sa college itinuro yan sa amin…

buds: may pakpak ba talaga sila?

terrence: hello!..oo naman…tanong ba yan?…eh! messenger kaya sila…dapat kasing bilis ng kidlat!

buds: ah ewan…feeling ko…di naman talaga sila nakakalipad di ba?..

terrence: eh bakit mo naman nasabi yan? (napakamot ng ulo ang kumag!)

buds: kasi sa akin…eto sa aking palagay lang ha…

terrence: ano?….aysus at binibitin pa ako…

buds: ang mga anghel….ang mga tunay na anghel ay nasa lupa…

terrence: ha? (napakamot naman ngayon sa batok nya)..

buds: kung talagang messenger sila ni Bro…dapat lang nasa lupa sila….naglalakad!

terrence: at sino naman ang nagsabi sa iyo nyan, aber?

buds: kasi…lately may mga pangyayari ….mga di pangkaraniwan….

terrence: nakakita ka ng angel…malaki ba ang pakpak…ano kulay?

buds: he! wag kang timang!

buds: kahapon habang papunta ako ng work…mga 6:30 am…pagdaan ko sa Piazza Collegio Romano…wala na siya…

Terrence: sinong sya?

buds: yung babaeng parating natutulog sa labas ng school…..tapos noong malapit na ako sa bar….bigla ko na lang nakasalubong..

Terrence: so ano naman ang kakaiba doon…eh syempre nagkakape din yun sa bar noh!

buds: hindi…for the first time binati nya ako…eh di naman ako nakatingin sa kanya sa mga oras na yun…

buds: sabi nya: Ciao!…il miracolo di luglio…..1977… (hello!….the miracle of July……1977)

Terrence: ay weird nga….

buds: kaya buong maghapong pinag-isipan ko yung sinabi nya..

Terrence: hmmmm….ano kaya ang ibig sabihin nun?

buds: …..(nag-iisip)…..alam ko meron itong kaugnayan sa napulot kong postcard…..

Terrence: ..baka nga….tingnan mo sa likod…ay halos di na mabasa….

buds: teka!…terrence…tingnan mo ang date o….

Terrence: ……31…… 07…..77………………….ah! July 31, 1977….

Buds: si Milagros!

Terrence: ha? …sino si Milagros?

 

si buds ay ako. si blu at si buds ay iisa. Nabanggit ko na marahil sa blog na ito na kami ay tatlong magkakapatid. Ako ang panganay…ang sumunod sa akin ay lalaki na naninirahan sa UK at ang bunso ay babae na nasa Canada. Meron nga pala kaming isang kapatid pa…Milagros ang kanyang pangalan..isinilang at namatay noong July 31, 1977…il miracolo (miracle = milagros)…. Luglio (July)…1977. Ito ang susi sa talinghaga ng babae…

si Terrence..ay oo nga pala…si Terrence ang anghel ng buhay ko. Ngayon tanungin nyo ako…naniniwala nga ba ako sa anghel?…may pakpak nga ba sila?…o katulad din natin sila paminsan-minsan gumagala sa mundong ibabaw na ito.

alas diyes y trenta sinco ng gabi.

matutulog na ang kuya blu.

marami na rin akong nabasang blogs.

maraming narinig na kwento ng mga kaibigan ko kaninang maghapon.

naisip kong balikan ang sulat ni dadi Blu.

 

 

maraming salamat po dadi Blu.

gud nayt po.

Amen!

 

buds: parekoy… mag-uundas na naman dito sa atin…

blu: oo nga eh..kakamiss…naaalala ko tuloy noong bata tayo…sabit parati kay Fr. Allan…

buds: hahahaha….mga sintunadong choir…galing ng raket natin..

blu: libreng kain…may pera pa pagkatapos….

buds: uy pare! si Marina pala nag-asawa na….kanina nakita ko sa plasa…

buds: maganda pa rin…pero tatlo na ang anak…

buds: di ba naging kayo?

buds: nagtaka nga kami dati…bakit bigla ka na lang nawala..

buds: naghintay rin siya sa yo…kung nakita mo lang kung pano ka iniyakan nun…

buds: ikaw talaga…minsan di kita maintindihan…

buds: may maganda ka namang trabaho ….kaya mo namang magpamilya…

buds: tangnenok naman o!…hoy blu!…andyan ka pa ba sa linya….para naman akong tanga nito..kanina pa nagmomonologue…

blu: ay sori pare…oo naman …..kakaamuse ka kasing pakinggan..ang dami mong alam tungkol sa akin…hahahaha…

buds: eh di ba bespren tayo….hello! kulang na lang isilang tayong sabay sa sinapupunan ng ina mo….

blu: o siya!….panalo ka na…

buds: so anong nangyari……

blu: naalala mo yung undas ….1984 ,yata yun….di sya sumipot sa sementeryo….

buds: anong koneksyon?….

blu: kasi yun yung araw na sana itatanan ko sya…di ko na iuuwi sa kanila…

blu: kaso hindi sya sumipot….after one week…yun nagpakita….may dalawang bodyguard….halos di na nga kami nakapag-usap…

buds: so yun pala…bigla kang nawala….

blu:……oo…… partly…. para lumayo sandali….maghanap…..ewan! kahit ako malabo din yung isip ko nun …..

buds: mahal mo siya?

blu: oo

buds: eh bakit ka lumayo?…..namputsa naman..meron bang ganung pagmamahal…

blu: wala actually magulo na rin isip ko nun…basta!….

blu: noong nagtatrabaho na ako sa maynila…we tried to patch up…pero ako na ang ayaw…

buds: may thrid party?

blu: meron…

buds: ganun ba kadali kalimutan ang unang serious  na pag-ibig…

blu: guilty nga ako eh…..kasi after all these years walang closure….sinubukan kung kausapin sya minsan…pero wala na ring saysay…

blu: palagay ko nakapag move-on na siya….ayaw ko na ring guluhin….

buds: o ngayon di ka nagsisisi?…kahit minsan?…..kahit kailan?

blu: minsan…pero para ano pa….

buds: ok ka ba ngayon?….

blu: ok…ok  ako….

buds: owws!….bolahin mo ang lelang mong gurang!…di ka pa nakamove-on..yan ang totoo!

blu: uy..nakamove-on na ako …matagal na matagal na!

buds: eh bakit para kang nalungkot?

blu: wala may naalala lang ako….

buds: si Marina….

blu: oo si Marina …ang rosa ng undas ng aking nakaraan….

 

iba rin naman talaga ang trip ng dalawang mokong na ito. ….piyesta ng patay….hindi kababalaghan ang topic….kundi puro kasawian ng puso….sana pinag-usapan na lang nila ang karaoke sa sementeryo …o kaya ang mga kandilang binilot ng mga bata…o kaya ang ekonomiya…..climatic change….election……yung kasal ni Mar at Korina…..yung peluka ni Boy Abunda….Si Cory….ang dami kayang mas makabuluhan na topic….

siyanga pala pinakikila ko sa inyo si buds…..ako si buds….si buds at si blu ay iisa.

 

 

 

kakaloka ang panahon ngayon dito sa roma!

…sa umaga malamig

…sa tanghali mainit

…bandang hapon malamig ulit

….samahan pa ng ihip ng hangin…

…freezing wind….eh! autumn pa lang kaya?

..talk about climate change….

 

kanina habang naglalakad ako pauwi ng bahay…

nakita na naman kita…

ang iyong mapanuksong mga ngiti….

at mga matang halos tumagos na sa aking kahubdan….

minsan tuloy di ako makatingin ng diretso….

dyahe talaga!

 

…bakit kasi nilapitan pa kita?

…bakit kasi di na ako umiwas noon pa lang?

…bakit kahit sa aking panaginip ay parang multo kang sumasalang?

…bakit kahit sa aking paggising, ikaw pa rin ang aking nasa isipan?

 

sana palayain mo na akong tuluyan….

bigyan pahinga ang pagal ko ng isipan…

huwag mo na akong susundan kailanman….

lubayan mo na ako at tuluyang iwanan…

 

kuya blu

…bakit ka ba namumutla?

…sino ba ang humahabol sa yo?

….hinga kang malalim?

….exhale!…….inhale!.

…yan!…

….kuya blu??     ……..

……….*&^%$#%$$##=$@?><<…

……kuya blu di ko maintindihan?…

….bakit po ba?

…kasi ayaw akong tantanan….

nino po?….

sya….sya…sya!….

 

 

 

 

 

 

 

martes, oktubre 13, 2009…alas dos ng hapon.

katatapos lang ng lunch namin nang napagpasiyahan kung maglakad-lakad sa labas ng hotel na kung saan malapit sa isang catholic shrine…1,590 m. above sea level. … naka-winter jacket …. lumusong ako pababa at sinundan ko ang isang daan patungo sa kakahuyan….mga kinse mintuos na akong naglalakad ng masumpungan ko ang isang bahay na abandonado….akmang babalik na sana ako ng biglang may tumawag sa aking pansin…isang bulaklak na puti na ang tawag dito ay stella alpina (alpine star)…sabi ko sa aking sarili…swerte ko ito…rare opportunity ika nga…ang tawag rin dito ay edelweiss ……. tumutubo sa matataas na bahagi ng kabundukan at pinagbabawal ang pamimitas nito…

babae: bago ka dito?

blu: (lumingon akong bahagya para tingnan ang pinanggalingan ng boses)….nope…second time ko na dito…

babae: sabi ko na nga ikaw si blu?….sabi mo nga isang araw magbabalik ka…

blu: sorry po….di ko po kayo kilala…..at bakit alam nyo pong isang araw ay magbabalik ako dito?

babae:  nagkausap na tayo….at sabi mo noon may hinahanap ka?…na kung ano di pa malinaw sa iyo!

blu:…. wait ….1994…oo… April….natatandaan ko na….( pero di ko pa rin matandaan ang mukha ng babaeng kaharap ko).

babae: alam ko natagpuan mo na…

blu: natagpuan ko na?

babae: sayang kung buhay lang sana si Joshua….sana katulad mo…..naabot nya na rin ang pangarap niya…

blu: ….si Joshua?

babae:..anak ko….matagal na siyang namatay….doon sa paanan ng bundok na iyon natagpuan ang kanyang bangkay…

blu:…sori po….

babae…wala na yun….matagal na akong nagpatawad….pero mahal ako ng Diyos…kasi binigyan pa nya ako ng isang anak sa aking katandaan…si Jude..

blu: si Jude po anak nyo rin?

babae: hindi…pinahiram lang sandali…….para alagaan….isang buwan na siya ngayong namatay sa kanser…

blu: …..hmmm.

babae:….. si Jude ang aksidenteng nakabaril kay Joshua….labing-walong taon nyang pinagdusahan ito sa kulungan….isang araw….dumating na lang sa aking bahay….humihingi ng tawad….napalabas na pala sa kulungan…..pero ng mga oras na iyon hindi galit ang nanaig sa akin kundi awa at pagpapatawad…

babae:….tinanggap ko siya sa aking pamamahay …pinatulog sa mismong kuwarto ni Joshua….tinuring na parang isang tunay na anak…alam ko hindi siya si joshua….pero….batid ko para siyang anak na matagal na nawalay sa akin…

di pa rin makapaniwala sa aking mga naririnig…wari ko ako’y parang dinuduyan sa isang kawalan…dakilang nilalang…dakilang pag-ibig…nang ako ay mahimasmasan…nawala na rin ang babae sa aking harapan…tuliro man….pinilit kong binagtas ang daan paakyat sa hotel…

Aldo (front desk officer): Ciao blu!….stella alpina….saan mo nakuha?

blu: natagpuan ko doon malapit sa isang abandoned house….may nakausap rin akong babae doon….(at ikinumento ko kay Aldo ang lahat na aming pinag-usapan)…

Aldo:…. Edelweiss…..nagpakita sa iyo si Maria Weissenstein!….

Blu:….Maria Weissenstein?

 

sabado, oktubre 17, 2009, alas otso ng umaga

kahapon bago ako umuwi….dumaan ako saglit sa catholic shrine para magdasal…maraming tao….kahit noong nakaraang gabi ay nag-snow……Maria Weissenstein….nakaukit ito sa labas ng shrine.

butterfly: sa sunday punta ka sa haws namin bertdei ni mama…

blu: sori wala ako….im leaving tomorrow…

butterfly: pasaan….ilang araw?….kailan balik mo?…eh di ba kababalik mo lang?….bakit ka na naman aalis aber?….ano ba yan….life is unfair…ikaw …alis ka na lang ng alis…..bakit kaya may mga taong sadyang pinanganak na may nunal sa talampakan…..ano ba…tagal pa naman ng aming preparation tapos di ka pala makapunta…….blaaaahhh!…blaaaah!…..blaaahh!

blu: eh….kasi….

butterfly: o sya wag kang magpapakita ng walang dalang pasalubong….

ayssss….. mga ka-bloggers doon nagtapos ang dialogue …este monologue ni butterfly!

 

Tama! Paalis na naman ang kuya blu ninyo…

nine days akong mawawala.

trabaho lang to, walang personalan.

eight hours drive.

halos boundary na ng Austria…aktwali, 20 minutes Austria na!

Bukas…iniisip ko na kung papano ko gugulin ang walong oras na biyahe..

una…magbibilang ako ng mga punongkahoy sa daan.

pangalawa…maglalaro ng mahjong titans sa pc.

pangatlo…makikinig ng nobodi got chu!…heheheh peborit ko ngayon yan…

pang-apat…

panglima…

pang-anim….

saka ko na isusulat….hehehe…

 

pero ang totoo kanina pa ako nag-iisip…

bakit kaya ang tao kailangang maglakbay?

eh pwede namang tumigil lang.

pero nawari ko…

di ba ang buhay ay isang paglalakbay…

kasi pag di ka na naglakbay…

dedo ka na?

 

ano ang connection?

wala naisip ko lang….

kayo ano sa palagay nyo….

pagpanhik ko attic ng bahay …

napagmasdan ko ang lumang violin na ito…

isang takaw-tingin lang…

sandali kung pinagsino…

at pagdaka’y kinuha ko ang lumang kahon na katabi lang nya.

 

hindi mapawi sa aking isipan ang lumang violin habang nakahiga ako…

halos di na ako dalawin ng antok…..

pilit kung winawaksi sa aking isipan ..

ang lumang violin….

pero parang may kung anong halina itong kumakaway…

 

bigla akong napagitla….mag-uumaga na pala…

ang lumang violin nasambit ko…

parang tao kung kumausap ang bawat musikang hatid nito…

 

ah! yun ba….ani mang juan..

ang lumang violin nahinto ng tumugtog

noong namatay ang anak ni Sir George..

si Marina….

kung naabutan mo lang…

animo’y may kung anong hiwaga at tamis

ang bawat musikang dulot nito…

 

sa bawat indayog at hapit ng mga daliri

ang galak ay napapaluha…

at ang panglaw ay napapahalakhak.

 

kahapon lang narinig ko ang musika galing sa attic

mula sa isang violin….

ha?…

ika – 5 ng oktubre…limang taon na pala ang nakalipas….

tuwing sasapit ang araw na ito….

sa duyan ng musika ng violin ,

muling nabubuhay ang alaala ni Marina.

oo,  kahapon muling nabuhay ang lumang violin.

tuwing araw ng biyernes..

hindi na ako magkaundagaga sa pagbibitbit

ng boteng galon patungong

gasolinahan ni Mang Akong…

ito kasi ang nakatoka sa akin tuwing biyernes ng hapon

bago pa man ako makipaglaro sa mga kaibigan.

gaas nga po…limang piso.

nakangiti ang Mang Akong

sabay dukot sa bulso ng isang kendi..

bait mo bata ka!

 

alas sais …dapat nasa bahay na ako..

sisindihan na kasi ang lamparang blu.

 

 

ang totoo nyan di naman talaga kulay blu…pero sa tingin ko naglalaro sa kulay blu.

dito kasi sa ilaw ng lamparang blu nabuo ang samu’tsaring kwento

na hinabi ng aking lola sa aking murang kaisipan.

 

isa na dito ang kwento ng diwata ng mga ulap…

Bughaw ang kanyang pangalan…malalaman mo pag masaya siya..

kasi matitingkad ang kanyang kulay, pati mga ibon napapakanta sa kanyang halina.

isang araw may dumating na prinsipe at nabihag sya sa kagandahan ni bughaw…

di naglaon umusbong ang kanilang pag-iibigan…

pero tutol ang Amang hari ng Kalikasan..

at pinapatay nya ang prinsipe…

dahil sa sobrang kalungkutan…bumuhos na walang tigil ang luha ni Bughaw…

walang tigil…na pati ang kalikasan ay nakiisa sa kanyang kalungkutan

sumungit ang panahon…kumulog…kumidlat nang napakalakas..

binaha  ang sangkalupaan..

at mula noon sa tuwing naalaala ni bughaw ang kanyang prinsipe

umiiyak sya ng walang katapusan.

ito ang pinagmulan ng pagbaha sa sanlibutan.

ani pa ni lola…

kaya nga sa awa ng mahal na Hari ng Kalikasan sa mga tao

pinababa nya ang mga bituin sa langit upang gabayan

ang mga tao sa dilim at masungit na gabi….

di naglaon bumalik  ang mga bituin sa langit

pero nag-iwan sila ng mga dilang apoy sa sangkalupaan…

kaya nga naimbento ang lampara para maging

ingat-yaman ng ilaw na bigay ng mga bituin…

 

mula noon sa kadiliman at kalungkutan ng gabi…

sinisindihan ng mga tao ang kanilang lampara upang

ang mga naliligaw ay makabalik sa kanilang mga tahanan…

 

sa mga oras na ito,  nagbabadya na naman ng isang masamang pangitain

sa kalangitan.

marahil nalulungkot na naman si Bughaw..

bubuhos na naman ang kanyang luha..

tulad ng pagdaloy nito na walang humpay

noong nakaraang linggong nakalipas…

 

kailangan sisindihan na naman ng mga tao ang lampara….

ng pagmamahal

ng katahimikan

ng pag-asa

ng pagsusumamo

ng pagbabalik-loob

ng biyaya

ng pananampalataya….

 

kaibigan, ikaw……sa mga oras na ito..

anong lampara ang sisindihan at pagniningasin mo

sa panahon na may nakaambang panganib

at kagipitan.

mahigit isang taon na ang nakaraan sa kasagsagan ng  preparasyon

sa nalalapit na kapistahan ni San Juan Bautista

isang trahedya ang nangyari sa aking sinilangang bayan sa western visayas.

umaga pa lang nang magitla ang madla sa pagtaas ng tubig sa kalye dala ng ulan at bagyo..

mabilis…rumaragasa at galit na pumasok ang tubig baha sa mga kabahayan

na walang pasintabi.

unti-unting naglutangan ang mga pinggan, sofa, bote, pridyeder…

mga kotseng naging bangka at palangganang naging salbabida…

samahan pa ng mga lumulutang na baka, baboy at kambing..

ika nga ng mga taga-facebook ngayon..

aba para lang farmville na binaha.

paghupa ng baha…

isang  kalunos-lunos na imahen  ang tumambang

sa bayan…nagkaubusan ng bigas, de lata at gatas

walang mayaman at mahirap sa putikang kalsada

lakad dito…takbo doon…

parang pyesta na walang banderetas..

ang plasa ay napuno hindi ng mga karosa ng mga prinsesa

kundi ng mga nakahilerang bangkay..

sabi nga eh BYD….bury your dead…

kagitla-gitla ang mga pangyayari….

na maituturing na isang bangungot…

na tila naulit muli nitong nagdaang linggo.

 

buong araw akong naghanap ng balita..

sa facebook, sa youtube, sa tv.

kaninang umaga sa simbahan sa Roma

usap-usapan ang balitang dala ni ONDOY…

nagpaikot kaagad ng collection box..

maraming nalungkot…may kanya-kanyang dalang kwento…

si Isang kakapagawa pa lang ng bagong bahay sa Marikina…

si Brigitte nagpadala kaagad ng pera sa mga magulang ….

si Tano natangay ang kotseng bago sa agos ng Pasig…

Si Mildred narinig ang anak na  nastranded sa LRT…

samu’t – saring kwento…sari-saring katanungan…

 

habang sinusulat ko ang kwentong ito..

 

 

feeling ko ako ay muling pumapasok sa isang tunnel…

madilim…walang hangin…

at habang tumatagal….

kumikipot ito…

nakakasakal….

senyales na naman ng kawalang pag-asa

panghihinayang…

pagtitika….

pagtatanong!

ito  rin ang nadaanan ng aking pamilya ….

isangpagsubok na iniatas ng

bagyong nagdaan sa aming buhay..

isang taon na rin pala ang nakalipas…

ang sugat ay muli naming binalikan..

wala na ang sugat, pero ang pilat na inimarka nito

sa aming pagkatao at kasarinlan ….

ay nag-iwan ng isang tandang malalim at panghabangpanahon.

 

minsan nga naman dumadaan tayo sa tunnel ng buhay…

ng kawalan ng pag-asa ..

mga pagsubok na magyuyurak sa ating nga pangarap…

 

pero isa lang ang aming napatunayan..

sa hulihan ng tunnel ng buhay

mayroong ilaw na aandap-andap.

at iyon ang aming naging tanglaw

sa pagbangon

mula sa pagkalugmok at kawalan ng pag-asa.

 

kaibigan alam ko ang iyong nararamdaman..

kasi dumaan din kami dyan…

tulutan mong yapusin ka namin

upang madama mo muli ang init

ng pagmamahal…

tulutan mong pahiran namin ang mga luha

ng lungkot at hinagpis..

kahit sa ganung paraan maibsan ng kaunti

ang iyong nararamdaman…

tulutan mong samahan ka namin hanggang maabot mo ng tanaw

ang ilaw na gagabay sa iyo…

 

kaibigan, sa gitna ng iyong laban sa buhay na ito.

ito ang iyong magiging gabay habambuhay.

.