blu

isang gabi naiisip kung maglakabay…

sa totoo lang wala akong direksyon..

lakad lang…

habang nag-iisip…

palinga-linga….

para bagang may hinahanap…

pero di ko mawari kung ano?

masarap din palang maglakad minsan

na wala talagang direksyon

feeling malaya…

di nagmamadali…

at walang pressure ika nga…

hanggang magawi ako mismo sa harap ng vatican…

ganda! ang nasabi ko….

ilang gabi na rin akong nagagawi rito…

pero iba ang ganda nya sa gabing ito…

matagal kung pinagmasdan…

hanggang tuluyang nangawit ang mga paa at leeg ko…

pero di pa rin mapalis sa aking isipan ang ganda nya sa gabing ito…

 

buds ( d’konsensya)

sa buhay ng tao

may mga bagay na ordinaryo

kasi madalas nating nakikita

at marahil talos na natin ang halaga

na dala nito sa tuwi-tuwina..

mga ordinaryong bagay..

na madalas isinasantabi natin

dahil sya nga ay pangkaraniwan…

 

Josh

mga bagay na pangkaraniwan

yan ang tunay kung yaman

di pansinin ng balana

pero ang angking kinang

ay tago sa mga matang gahaman

bakit di mo buksan ang pintuan

ng iyong puso

upang totoong matanto

ang kinang ng yaman

na sa turing mo ay pangkaraniwan.

 

minsan sinubukan ko na ring ibahin ang landasin ng aking buhay…

bakit?

siguro dahil nagsasawa na ako.

nababagot sa bagal ng takbo ng orasan..

at naghihinayang habang ang agos ng buhay ay

patungong kanluran.

pasalungat at pahilaga  ang  aking paglalakbay..

taliwas sa inaasahan ng balana at karamihan…

minsan na akong nasilaw sa pangako

ng isang tawag…

na hindi ako magkakaroon ng sariling-yaman….

ngunit ang tatamasin ko raw ay higit pa yaman ng mundong ito.

na kailanman di na ako magkakaroon ng mga supling…

pero pagkakalooban daw ako ng mga anak na di mabibilang….

katulad ng mga bituin sa langit?…….(dami naman, sabi ko!)….

sumunod lang daw ako…

at masusumpungan ko ang tunay na kalayaan!

haya heto ako naglalakbay kasama nyo…

minsan nyo na akong nakasabay…

marahil…

malamang nakadaupang palad….

nakihalakhakan sa mga tuwa ng buhay..

at nakiiyak din sa bawat sugat ng inyong puso…

naglalakbay na naman ako….

nagpalaboylaboy….

sa lansangan ng roma…

pero ang totoo nyan..

matagal ko nang binabagtas ang landasin na ito…

mula luzon, visayas at mindanao

india, merika, australia….

italya, alemanya at austria..

isama pa natin ang malaysia, singapore at ingglatera..

pransya, argentina at san marino…

mula hilaga at kanluran

saan may sangkatauhan…

ang bakas ng isang tulad ko ay maiiwan

dahil sa pangakong aking sinumpaan.

noong binili ko sya:

saleslady: wedding ring nyo po ba?

blu: no sa akin lang…

noong sinuot ko na:

lady interviewer: married?

blu: single….

klasmeyt sa hayskul: kinasal ka na pala?…

blu: hindi…single pa ako…

workshop facilitator: sir…doon po kayo sa grupo ng mga married men…

blu: eh…single po ako….

ito ay ilan lamang sa mga katanungan na naging bahagi na ng kwento ng aking singsing mula ng sinuot ko siya….minsan nga napapa-ooohhh! na lang ang aking mga kausap…sabay sabing : Sori po!…….kala ko kasi…

para kasi sa akin ang singsing na ito reminds me of my commitment to my singlehood.

ha?

single?

kasi unattached?

kasi once attached now, no!

it’s complicated!

….madalas mahirap eexplain sa mga kausap…kasi nga naman i am just any ordinary guy you see walking down the cobbled streets of Rome. No trace of  identity. Madalas pa nga ang banat sa akin sa bus….part-time or live-in?…sabi ko  live-in…pero madalas napapailang na sila once we begin conversing with each other..marami ang magsasabi…you are not any ordinary guy? ….pero…pag pinagmasadan na nila ako head to foot…blue jeans…rubber shoes…scarf…jacket…ordinaryo naman di ba?……..ilan na anak mo…andito ba asawa mo?

Nope! single po ako…sabay tingin sa ring ko at…owsss! binola mo naman ako!

kaibigan, i am single!

and proud to be wearing this ring…

for

the

last

thirteen years

of my single life!

Cheers to singlehood!

 

 

kahapon ito ang aking post.

babae: Ang tagal naman ng bus….

blu: bakit kasi di ka nagising ng maaga…. 

babae: late na ako …..patay naman ako kay Nicasio…bawas-sweldo na naman… 

blu: yan ang napala mo …sukat ba namang magdisco ka kagabi…yan tuloy inumaga ka na naman…

babae: hindi na talaga ako sasama sa Grand friendship chuva-chuva na yan…..kakaasar..last na talaga yung kagabi…

blu: talagang last na yan!….kaw kasi ayaw mo pang magtanda….

babae: Ewan!..ano ba ito pati cellphone ko lowbat….patawag naman….

blu: hello! wala na akong load no…maghanap ka ng load station dyan…. 

babae: hello!….hello!….Lo!….namputsa naman…ay yung bata baka mahulog!

 blu: bata?….

babae: miss na kita…kelan ka ba bibisita Andrei?

blu: Hay…hirap talaga sundan ang mga iniisip ng mga babae…

ito ay totoong pangyayari habang naghihintay ako ng bus kanina, kaya lang merong kakaiba dito sa tagpong ito. Mahulaan nyo kaya? Ano kaya ang pangalan ng babae? Makihalo at makisawsaw na sa usaping ito. Kung alam nyo ang sagot, aba’y magpost na sa comment section. Tingnan ko lang kung gaano kalawak ang imagination nyo.

ang totoo nyan ito ang tunay na nagyari:

babae: Ang tagal naman ng bus….

babae: late na ako …..patay naman ako kay Nicasio…bawas-sweldo na naman… 

babae: hindi na talaga ako sasama sa Grand friendship chuva-chuva na yan…..kakaasar..last na talaga yung kagabi…

babae: Ewan!..ano ba ito pati cellphone ko lowbat….patawag naman….

babae: hello!….hello!….Lo!….namputsa naman…ay yung bata baka mahulog!

babae: miss na kita…kelan ka ba bibisita Andrei?

kakaiba nga!…. kasi hindi ko naman kausap yung babae…sinasagot ko lang sa aking isipan ang kanyang monologue. May mga nakakuha ng name nya  ANGELA (anghel)…tama kayo!  lahat ng monologue nya ay may kaugnayan sa mga nangyari sa akin lately..madalas ang mga anghel ay bumababa sa lupa upang sabihin sa atin ang mensahe ng Diyos sa paraang di natin inaasahan. Kailangan lang magmatyag ng mataman sa iyong kapaligiran…tama si desertfishing may hang-over pa nga ang mga posts ko lately tungkol sa mga angel.

subukan nyo kayang ipikit ang iyong mga mata at alalahanin ang monologue ni Angela ….may mensahe rin ba sa iyo?

…may matagal ka na bang hinihintay sa iyong buhay?

…are you procastinating something important in your life decision?

…is it time to let go?

…maybe you need a break?

…falling out of?

…are  there missing parts in your life?

wheew! ito lamang ang ilan sa mga katanungan na pwede mong umpisahang pagnilayan…

babae: Ang tagal naman ng bus….

blu: bakit kasi di ka nagising ng maaga….

babae: late na ako …..patay naman ako kay Nicasio…bawas-sweldo na naman…

blu: yan ang napala mo …sukat ba namang magdisco ka kagabi…yan tuloy inumaga ka na naman…

babae: hindi na talaga ako sasama sa Grand friendship chuva-chuva na yan…..kakaasar..last na talaga yung kagabi…

blu: talagang last na yan!….kaw kasi ayaw mo pang magtanda….

babae: Ewan!..ano ba ito pati cellphone ko lowbat….patawag naman….

blu: hello! wala na akong load no…maghanap ka ng load station dyan….

babae: hello!….hello!….Lo!….namputsa naman…ay yung bata baka mahulog!

blu: bata?….

babae: miss na kita…kelan ka ba bibisita Andrei?

blu: Hay…hirap talaga sundan ang mga iniisip ng mga babae…

ito ay totoong pangyayari habang naghihintay ako ng bus kanina, kaya lang merong kakaiba dito sa tagpong ito. Mahulaan nyo kaya? Ano kaya ang pangalan ng babae? Makihalo at makisawsaw na sa usaping ito. Kung  alam nyo ang sagot, aba’y magpost na sa comment section. Tingnan ko lang kung gaano kalawak ang imagination nyo.

nakikita mo ba ang mga bahay sa may kanto?

ang bahay na nasa dulo ay blu…

tiyak ko ang nakatira ay tao?

oo..hindi hayop…hindi bagay….

sino ang nakatira sa bahay na blu?

sino pa…kundi si kuya blu!

 

 

kaibigan pasok sa bahay ko….

tingnan mo at pagmasdan ang loob nito..

tatlong kwadro: …hmm..si Janice…si Marichu….at itong nasa gitna…ang nakaukit….Lady in Blue?

stormie (chinese sharpei)…si shadow (d’askal) at….luc (ang labrador)!…..pets ni blu!

 laptop …..cellphone …digicam….partners in work…never in crime!

Be a people person (John C. Maxwell)….Tough Times never last, but tough people do! (Robert H. Schuller)……Bible!…personal preferences..

black shoes (Mario D’boro)….rubber shoes ( brown adidas)…..birkenstock (brown sandal)….peborit footwears!

polo……..umbro…….eternity….. scented choices!

tiramisu’…..coffee….gelato (bebelgam flavor)! sinful indulgences….

the mission….superman…..muro-ami!…movies in my mind!

 

nakikita mo ba ang mga bahay sa may kanto?

ang bahay na nasa dulo ay blu…

tiyak ko ang nakatira ay tao?

oo..hindi hayop…hindi bagay….

sino ang nakatira sa bahay na blu?

sino pa…kundi si kuya blu!

dalena: hahaha…teka…teka….ha..ahhaha..(hinihingal!)…kuya blu!….KKKKKKUya Blu!

blu: ano ba…sino ba ang kaaway mo dyan…naku!…kung makasigaw ka….

dalena: ay naku …hindi…hindi ka maniniwala sa sasabihin ko….

blu: aysus! eh ano naman yang nasagap mo sa umpukan ng mga pinay friendsters mo dyan sa park!

dalena: heksayted talaga ako…si Maring….pinakita sa amin ang isang nilalang na gumagala sa blonoperyon….

blu: ano?….saan kamo gumagala?

dalena: blonoperyon!…internet ba?

blu: ah!..blogosperyo….

dalena: yun nga…blonoperyon!…kulit mo kuya ha!…

dalena: eh kasi itong si Maring nagkwento may nakita daw siya na gumagala na tao sa internet….bumibisita daw sa fesbuk….frenster….blag!….yung ganyan ba sa katulad sa iyo ….eh! di ba minsan …sinulat mo buhay ko sa blag!

blu: aysus at naalala pala nya…..tagal na noon ah!..wala lang akong topic noon kaya naisipan kung isulat ka …hahahahhahaha!

dalena: basta kuya blu….sana dalawin nya rin  fesbuk ko….kasi sabi ni Maring…gumaan daw ang feeling nya…noong napadaan ang mamang ito sa kanyang fesbuk…..

blu: ano daw sinabi?…sinong kamukha?

dalena: wala ….di man makita ang mukha!…..pero noong dumaan sa fesbuk ni Maring …nagsulat  ng isang lab letter….aysus! kuya binasa nga namin ang ganda…ganda….tapos sabi dadaan din daw sya sa fesbuk ko….kaya nga ito…umuwi na lang ako kahit di pa nag-umpisa ang binggo sosyal namin….

blu: sa akin kanina….. dumaan din ang lalaking sinabi mo…..

dalena: ano sabi?

blu: bumisita lang …pagkatapos,lumakad nang muli….

dalena: nakita mo ang mukha?

blu: hindi….pero noong mag-umpisang humakbang paalis…ito lang ang napansin ko….

terrence: oh kanina mo pa tinitingnan ang post card na yan ah.

buds: do you believe in angels?

terrence: oo naman …sa theology class namin sa college itinuro yan sa amin…

buds: may pakpak ba talaga sila?

terrence: hello!..oo naman…tanong ba yan?…eh! messenger kaya sila…dapat kasing bilis ng kidlat!

buds: ah ewan…feeling ko…di naman talaga sila nakakalipad di ba?..

terrence: eh bakit mo naman nasabi yan? (napakamot ng ulo ang kumag!)

buds: kasi sa akin…eto sa aking palagay lang ha…

terrence: ano?….aysus at binibitin pa ako…

buds: ang mga anghel….ang mga tunay na anghel ay nasa lupa…

terrence: ha? (napakamot naman ngayon sa batok nya)..

buds: kung talagang messenger sila ni Bro…dapat lang nasa lupa sila….naglalakad!

terrence: at sino naman ang nagsabi sa iyo nyan, aber?

buds: kasi…lately may mga pangyayari ….mga di pangkaraniwan….

terrence: nakakita ka ng angel…malaki ba ang pakpak…ano kulay?

buds: he! wag kang timang!

buds: kahapon habang papunta ako ng work…mga 6:30 am…pagdaan ko sa Piazza Collegio Romano…wala na siya…

Terrence: sinong sya?

buds: yung babaeng parating natutulog sa labas ng school…..tapos noong malapit na ako sa bar….bigla ko na lang nakasalubong..

Terrence: so ano naman ang kakaiba doon…eh syempre nagkakape din yun sa bar noh!

buds: hindi…for the first time binati nya ako…eh di naman ako nakatingin sa kanya sa mga oras na yun…

buds: sabi nya: Ciao!…il miracolo di luglio…..1977… (hello!….the miracle of July……1977)

Terrence: ay weird nga….

buds: kaya buong maghapong pinag-isipan ko yung sinabi nya..

Terrence: hmmmm….ano kaya ang ibig sabihin nun?

buds: …..(nag-iisip)…..alam ko meron itong kaugnayan sa napulot kong postcard…..

Terrence: ..baka nga….tingnan mo sa likod…ay halos di na mabasa….

buds: teka!…terrence…tingnan mo ang date o….

Terrence: ……31…… 07…..77………………….ah! July 31, 1977….

Buds: si Milagros!

Terrence: ha? …sino si Milagros?

 

si buds ay ako. si blu at si buds ay iisa. Nabanggit ko na marahil sa blog na ito na kami ay tatlong magkakapatid. Ako ang panganay…ang sumunod sa akin ay lalaki na naninirahan sa UK at ang bunso ay babae na nasa Canada. Meron nga pala kaming isang kapatid pa…Milagros ang kanyang pangalan..isinilang at namatay noong July 31, 1977…il miracolo (miracle = milagros)…. Luglio (July)…1977. Ito ang susi sa talinghaga ng babae…

si Terrence..ay oo nga pala…si Terrence ang anghel ng buhay ko. Ngayon tanungin nyo ako…naniniwala nga ba ako sa anghel?…may pakpak nga ba sila?…o katulad din natin sila paminsan-minsan gumagala sa mundong ibabaw na ito.

alas diyes y trenta sinco ng gabi.

matutulog na ang kuya blu.

marami na rin akong nabasang blogs.

maraming narinig na kwento ng mga kaibigan ko kaninang maghapon.

naisip kong balikan ang sulat ni dadi Blu.

 

 

maraming salamat po dadi Blu.

gud nayt po.

Amen!

 

buds: parekoy… mag-uundas na naman dito sa atin…

blu: oo nga eh..kakamiss…naaalala ko tuloy noong bata tayo…sabit parati kay Fr. Allan…

buds: hahahaha….mga sintunadong choir…galing ng raket natin..

blu: libreng kain…may pera pa pagkatapos….

buds: uy pare! si Marina pala nag-asawa na….kanina nakita ko sa plasa…

buds: maganda pa rin…pero tatlo na ang anak…

buds: di ba naging kayo?

buds: nagtaka nga kami dati…bakit bigla ka na lang nawala..

buds: naghintay rin siya sa yo…kung nakita mo lang kung pano ka iniyakan nun…

buds: ikaw talaga…minsan di kita maintindihan…

buds: may maganda ka namang trabaho ….kaya mo namang magpamilya…

buds: tangnenok naman o!…hoy blu!…andyan ka pa ba sa linya….para naman akong tanga nito..kanina pa nagmomonologue…

blu: ay sori pare…oo naman …..kakaamuse ka kasing pakinggan..ang dami mong alam tungkol sa akin…hahahaha…

buds: eh di ba bespren tayo….hello! kulang na lang isilang tayong sabay sa sinapupunan ng ina mo….

blu: o siya!….panalo ka na…

buds: so anong nangyari……

blu: naalala mo yung undas ….1984 ,yata yun….di sya sumipot sa sementeryo….

buds: anong koneksyon?….

blu: kasi yun yung araw na sana itatanan ko sya…di ko na iuuwi sa kanila…

blu: kaso hindi sya sumipot….after one week…yun nagpakita….may dalawang bodyguard….halos di na nga kami nakapag-usap…

buds: so yun pala…bigla kang nawala….

blu:……oo…… partly…. para lumayo sandali….maghanap…..ewan! kahit ako malabo din yung isip ko nun …..

buds: mahal mo siya?

blu: oo

buds: eh bakit ka lumayo?…..namputsa naman..meron bang ganung pagmamahal…

blu: wala actually magulo na rin isip ko nun…basta!….

blu: noong nagtatrabaho na ako sa maynila…we tried to patch up…pero ako na ang ayaw…

buds: may thrid party?

blu: meron…

buds: ganun ba kadali kalimutan ang unang serious  na pag-ibig…

blu: guilty nga ako eh…..kasi after all these years walang closure….sinubukan kung kausapin sya minsan…pero wala na ring saysay…

blu: palagay ko nakapag move-on na siya….ayaw ko na ring guluhin….

buds: o ngayon di ka nagsisisi?…kahit minsan?…..kahit kailan?

blu: minsan…pero para ano pa….

buds: ok ka ba ngayon?….

blu: ok…ok  ako….

buds: owws!….bolahin mo ang lelang mong gurang!…di ka pa nakamove-on..yan ang totoo!

blu: uy..nakamove-on na ako …matagal na matagal na!

buds: eh bakit para kang nalungkot?

blu: wala may naalala lang ako….

buds: si Marina….

blu: oo si Marina …ang rosa ng undas ng aking nakaraan….

 

iba rin naman talaga ang trip ng dalawang mokong na ito. ….piyesta ng patay….hindi kababalaghan ang topic….kundi puro kasawian ng puso….sana pinag-usapan na lang nila ang karaoke sa sementeryo …o kaya ang mga kandilang binilot ng mga bata…o kaya ang ekonomiya…..climatic change….election……yung kasal ni Mar at Korina…..yung peluka ni Boy Abunda….Si Cory….ang dami kayang mas makabuluhan na topic….

siyanga pala pinakikila ko sa inyo si buds…..ako si buds….si buds at si blu ay iisa.