ang kuwentong ito at nabuo sa isang istambayan ng dyip.
blu: bata, pwedeng umusog ka ng kaunti..makikiupo lang din…
bata: sige po kuya…
blu: ang init naman…eh di ba dapat malamig kasi Pebrero…
bata: eto po o….gusto nyo ng tubig..
blu: salamat…me baon din ako…teka…bakit nag-iisa ka lang, asan ang kasama mo..
bata: wala po…
blu: ah….
dahil wala naman kaming pinag-uusapan, ikinabit ko na lang headphone sabay pakinig sa kanta ni Chari na Note to God….maya-maya pa’y bigla binuksan ko ang mapang kanina pa hawak-hawak….
bata: saan po kayo pupunta?
blu: ano sabi mo??
bata : saan po kayo pupunta?
blu: ah ….sa langit! (pati ako nabigla rin sa sinabi ko, sabay tingin sa reaksyon ng bata)..
bata: ako po….nakarating na sa langit. (walang kagatolgatol na sinabi)
blu: ows….huwag mong sabihin…dalawa na tayong nakarating sa langit…..
bata: bakit po….nakarating na rin kayo? (parang hindi sya makapaniwala).
blu: o sige nga…paki-describe nga ang heaven…
bata: parang …..ganito po…..alam nyo minsan naglalaro ako sa beach…tapos may nakaksilaw na ilaw ….parang pintuan….
blu: ha??? (sa pagkakataong ito medyo naging interesado na ako sa mga susunod nyang sasabihin)
bata: pumasok po ako sa loob…doon po mas malawak pa na dagat….halos di na maabot ng aking tanaw…
blu: tapos……ano pa ang nakita mo?….sino?…. andon din ba si Bro?….si San Pedro, totoo bang may hawak na manok?….
bata: ha?wala po akong nakitang manok….meron pong mama na may hawak na malaking ……parang remote control po yata yun…
blu: at kailan pa nagka-TV sa heaven aber?
bata: totoo po…ang sarap nga manood…tapos nakita ko na lang may lumabas na sanggol…
blu: saan sa harapan mo…
bata: hindi po…sa tv…tapos …habang lumalaki siya…napansin ko po parang nagiging kamukha ko…
blu: ikaw yung baby?
bata: opo….tapos sabi nong mama…..di pa raw tapos ang kwento ko…kaya bumalik daw muna ako…
blu: bakit naman daw di pa tapos ang kwento mo??
bata: sabi po nya…bata…balik ka muna sa pinaggalingan mo…kasi may misyon ka pa…ano po ba ang misyon?
blu: Misyon? ah yung nakatalagang dapat mong gampanan sa buhay na ito…
bata: po?
blu: ah basta!….misyon…pano ba ito?
bata: saan po ba mahahanap yun?
blu: ang alam ko pagdating ng takdang panahon…yun…malalaman mo…
bata: ay ito na po pala ang dyip na sasakyan ko…sige po…
blu: sige….ingat ka ha..
halos mapuno kaagad ang dyip…. bigla lang ako napatingin sa destinayon na nakasulat sa gilid nito…PAG-ASA…
blu: …(napaisip…namangha…ang bilis ng kabog ng dibdib ko)…eh..yung bata….di ba si…si… SANTINO!
Santino: bakit po kuya Blu…
blu: ano ba ang titolo ng susunod mong teleserye….
Santino: hihihihihihi……sa susunod na lang po…sasabihin ko…
at tuluyan ng umusad ang dyip….at ayun si Santino pabalik na sa sitio PAG-ASA.
sayang naman di ko tuloy napapirmahan ang piktuyr na ito!
noong isang linggo pumunta ako sa campo felice…
ako ang isa sa mga sakay sa duyan na yan papuntang tuktok..
na kung saan mas makapal ang snow….
pwedeng magtumbling at maghalo-halo…
saya ko! ang saya-saya ko! as in uber!!!!
pero kung tutuusin ayaw ko ng taglamig!
mas gusto ko ang spring at ang sikat ng araw!
madalas meron akong winter depression sa mga
panahong ito…
at napapadalas din ang kain ko ng saging….
pero …sasabihin ko..
kakaiba ang naramdaman ko..
sa gitna ng mga niyebe…
pagtapak ko pa lamang sa tuktok…
bumungad sa akin ang kakaibang tanawin…
nababalot ng puti ang lupa…
at kasabay niyon ang katahimikan….
isang malalim na katahimikan…
pinikit ko ang aking mga mata…
at pilit iwinawaksi sa aking isipan…
pano nga ba…kung ang totoo…wala ako sa lupa!
bigla akong nagpanic…..
nakakabingi ang katahimikan…
bigla na lang naglaho ang lahat…
wala akong naaninag kundi ang puting tabing ng niyebe…
mataman kung pinakinggan ang aking paghinga
at ang pagtibok ng aking puso….
halos nag-uunahan ito at humahangos….
nananaginip lang ba talaga ako?
mulat-sara ang aking mga mata…
kurot-kurot ko ang aking pisngi….
wala pa rin….alam ko buhay ako…
pero bakit ganun….
ang paligid para bang natabingan ng isang malaking puting kumot…
na pag nasisinagan ng haring araw..
ang kinang nito’y nakakasilaw…
wala akong magawa kundi yumuko…
mahirap kalabanin ang kislap nga mga niyebe!
parang mga bituin sa kalangitan sa madilim na gabi….
God! buhay ako!!! nasambit ko.
habang palinga-linga
sa walang hanggang puting tabing sa aking paligid…
naglaho pati mga puno….
at ang mga manaka-nakang huni ng ibon…
tila baga biglang napipi….
don’t panic!!!! don’t ever panic!!!
yan madalas ang paalala sa akin ng aking mentor…
focus!
breathe!
smile! (ngek!)
parang nagpapiktyur! lang!!!
hoy!!!
ano ba Blu…
kala namin kasunod ka!
ano ba ang tinitingnan mo dyan sa gitna ng mga punong kahoy?
wala!…
anong wala?
naratnan ka naming nakangiti!…
ah! wala yun..
aysus…ang dami na naming kodakan…
and for your info…30 minutes na kaming naghihintay sa iyo…
ganun ba?
habang tulalang sumusunod ako sa kaibigan ko…
hindi ko pa rin maisip ang mga pangyayari….
ang totoo nyan…
hindi naman ako nagpanic…
ang gusto ko pa nga ay mapatagal
ang mga sandaling naranasan ko..
in fact ayaw kung sabihin na panaginip lang yun!
kasi ang ganda!
tahimik..
payapa..
at may dalang
mga butil ng saya..
na mahirap ipaliwanag…
blu heaven?
minsan ko nang narating ang langit…
hindi sa panaginip…
hindi sa hinagap…
nalakad ko na rin ang alapaap…
akala ko noon, hanggang tanaw lang…
sana nga di magwakas ang paglalakbay na ito…
minsan ko nang narating ang langit..
yan, kaibigan ang totoo!
doon sa itaas di naman blu ang kulay…
mga kulay na ngayon ko lang nasinagan…
hindi pula
hindi puti
luntian
rosas
at dilaw!
ang totoo hind rin siya
kulay bahaghari!
minsan ko nang narating ang langit…
kahapon…
habang nag-aagaw ang takipsilim at
ang haring araw…
doon ko nasumpangan ang langit!
kaibigan….
isang araw ikukwento ko ang lahat…
hayaan mo lang na namnamin ko ang
bakas na iniwan nito..
minsan ko nang narating ang langit..
at yan ang totoo!
minsan isang araw habang naglalakad tayo sa baybayin ng dagat natanong ko sa iyo ang mga bagay na ito:
kapag mahulog ako sa swing na ating tagpuan…
sasaluhin mo ulit kaya ako?
kapag nalublob ulit ako sa putikan….
iaahon mo kaya muli ako?
kapag pumatak muli ang mga luha ko…
papahirin mo kaya muli ang mga ito?
kapag naglayas muli ako….
hahanapin mo kaya ako?
kapag napagod na muli ang aking puso…
tuturuan mo muling umibig?
kapag nawala ka na…
pano ko muling tutuhugin ang pira-pirasong pangarap
na minsan pinilit nating bubuin?
parang kahapon lang ang ngayon:
mga alaalang pilit na iwinawaksi sa katinuan ng aking pag-iisip…
alam ko kasi di ka na muling magbabalik…
kailanman at sa kahit anong panahon…
sa aking pag-iisa kipkip ko pa rin
ang dalamhati at sugat ng kahapon…
sana di na lang kita iniwan…
at sundan ang tawag ng kawalan.
tutal nauuso naman ang mga trivia ngayon, aba’y makikisali din ako!
Lola’s boy ako.
Nicolasa ang name ng lola ko.
Peborit akong apo ng lola ko (aktwali dalawa kami, kaya lang si kuya Nonoy sa Maynila nakatira).
Graduation gift ko sa elementary – isang antigong singsing na minana pa nya sa kanyang mga magulang.
isang araw habang naggagarden kami, nawala ang singsing! (sayang!).
Madalas katabi nya akong matulog.
Naiinis ako dati kasi maaga kaming umuuwi sa bahay niya, kasagsagan pa naman ng laro namin ng mga kapatid at frens ko!!!
Parati may dagdag baon ko sa kanya.
Madalas nya akong utusan tuwing sabado na bumili ng gaas bitbit ang mabigat na boteng galon.
Akala ko noon ang mga babae pareho ng mga lalaki pag-umihi..
kasi nakita ko siyang nakatayo at hawak pataas ang kanyang saya. .(maria clara manamit ang lola nica ko!)
Masarap syang magluto…miss ko tuloy ang ginataang sting ray!
Noong nabalitaan nyang inapi ako sa Maynila, siya ang unang nalungkot at nagalit!
Noong maysakit na siya, doon lang siya nahilig uminom ng coke at alam niya pag pepsi ang binibigay mo sa kanya.
Noong wala na siya halos maalala, kahit pangalan ng mga anak niya,
pangalan ko lang ang alam niyang sambitin.
Minsan dinalaw ko siya mula Maynila,
maaga handa na daw siya, naligo, nagpamake-up at nagpalit ng pampiyestang damit.
Bakit ko nga ba siya naalalang bigla?
Kagabi kausap ko siya.
blu: lola nica ang ganda mo naman ngayon, sino beauty consultant mo?
lola nica: si Magdalena..hihihihihi…
blu: kayo talaga….
lola nica: Alam mo apo, naisip ko lang …. sa iyo ko kaya iwanan ang sakahan at lupain natin?
blu: Eh, lola…pano naman ang mga anak mo..si tatay, si auntie, si uncle….
lola nica: ah basta….nakasulat na yan sa revised will and testament ko! at saka binigyan ko na sila last year pa!
blu: eh kung naibigay mo na pala sa kanila…eh asan naman itong mga lupa at sakahang mamanahin ko?
lola nica: halika! lapit ka at ipapakita ko sa iyo…
blu: at kailan pa kayo natutong magcomputer, la?
lola nica: last week lang.
blu: asan po dito?
lola nica: dito apo! (heksyated ang lola)
blu: ????? (di ako makahinga sa heksaytment)
lola nica: dito apo…tingnan mo nasa fesbuk! malaki at malawak yan…
blu: farmville!!!!! Yaikks!
Blu! Blu!Blu!…ano ba tanghali na ah! …..May pasok ka pa!!!!!
ngayong araw na ito naisipan kung isama kayo sa pagsakay ko sa autobus paikot ng roma…
katulad ng mga pampublikong bus sa buong mundo may kanya-kanyang sistema nakakasakop dito…
tara na aralin nating mabuti ang sistema ng Roma:
1. 1(one) Euro ang bayad sa loob ng 75 minutes…pwdeng sumakay sa aling bus, bumaba at sumakay ulit. Kailangan may tiket pag-akyat ng bus.
2. May mga bus na pwedeng bumili ng ticket sa loob nito. Kailangan ivalidate ang ticket sa machine. pwedeng ring bumili ng one day, weekly, monthly or annual ticket sa mga tabacchi (parang mga sari-sari store sa atin).
3. Walang ticket, may multa katumbas ng 50 euro. Kung hindi naman magbabayad kaaagad titiketan ka ng inspektor at ipapadala sa bahay mo at mas higit na mahal ang multa dito. Kung turista ka naman at pag hindi ka kaagad nagbayad ng multa, ipapadala ang multa sa iyong embassy.
4. May bus stop. Hindi pwedeng pumara kahit saan mo gusto. May mga bus stop na kung saan may screen na nagsasabi kung darating na ang bus na sasakyan mo.
5. kakunti lang ang upuan sa bus. Mas madalas marami ang nakatayo. May sariling upuan ang mga old at handicapped persons. May lugar din para sa wheelchair.
6. kung hindi mo alam ang number ng bus sa iyong destination, maaring itong i-check sa internet www.atac.it.
merong bus 100!
libre sakay ngayong christmas season.
ang tawag dito ay shopping bus.
paikot-ikot lang ito sa shopping center
kung saan ako nakatira..
kaya madalas libre sakay ko pag namamasyal.
mantakin nyo, libre ang kuya Blu!
blu bus 100!
ito tawag ko sa bus ng buhay
dito madalas akong sumasakay.
libre pero may kaakibat na responsibilidad!
madalas mas marami pang sukli si Bro
mantakin mo bus na walang bayad
may sukli pa!
walang multa
kasi mapagpatawad si Bro
pwedeng bumaba sandali
mas matagal
pwede rin wala ng babaan
ang bus stop para sa mga pagal na kaluluwa at katawan
ang screen sa bawat bus stop
mga reminders ni Bro
na pwede na uling sumampa
at makibaka kasama Niya!
Tara na kabigan sakay na!
sa blu bus 100
ni Bro…
ang driver
kundoktor
at inspektor
ng ating buhay paglalakbay.
may mga kwento na paulit-ulit …
parang pasko….tuwing taon dumarating sya,
kahit ayaw mo.
katulad na lang nitong tatlong haring mago…
melchor, baltazar at gaspar…
di ba gasgas na ang kwento nila?
dito sa italya ang tawag sa pistang ito…
la befana (bruha) …pero may dalang regalo…
ewan ko ba…mas kilala pa ng mga bata ang befana..
kesa sa nakasanayan nating tatlong hari…
ito kasi ang huling araw na makakatanggap muli sila ng regalo…
sarap maging bata…..daming beses may regalo…
kanina habang pinagmamasdan ko ang lumang krismas card na ito..’
may nabuo tuloy akong kwento.
isang araw habang matamang na pinaliliwanag ng nanay ang kwento ng
tatlong haring mago…..
sumabat si batang blu…
eh ganyan naman taun-taon….
ang pinagatataka ko lang, nanay….
eh bakit ginto, insenso at mira ang regalo nila…
di ba nila nakikita si baby Jesus…
dapat ang regalo nila kama!
tama ba namang sa sabsaban siya natutulog?
ang kawawang nanay walang nasabi…
natameme….
the end ang kwento….
pero kaibigan ano kaya ang pahatid na message ni Bro?
o sige tulog na ako..
pero hihintayin ko sagot mo…
nawala ako ng mahabang panahon…
pero nagbabalik muli.
ano ang gagawin mo kung ang pasko ay malipat sa february?
paano na ang mga regalong pinagtiyagaan mong balutin?
ang mga manito at monita?
ang christmas party bukas?
ang krismas bunos..babawiin kaya?
kaibigan…
sa dami nating pinagkakaabalahan
nitong mga nagdaang mga araw..
nakalimutan nating alalahanin..
bakit may pasko?
feeling kasi natin malamig na ang simoy ng hangin
at kumukutitap na ang mga ilaw..
at nasindihan na rin ang mga naglalakihang krismas tree…
kaya tuloy na talaga ang pasko!
pano kaya pag sinabi …
ng tunay na may bertdei
sa february pa ang celebration..
ano ang gagawin mo?
sana lang ibalik muli natin
si Kristo sa paskong ito…
Meri krismas and hapi bertdei
papa Jesus!
papansit ka naman..
samahan mo na rin ng coke!
bago ako umalis patungong Turin noong lunes…
balisa na ako….
matamlay ang aking pakiramdam…
para di mahalata ng mga friends ko…
dinaan ko na lang sa tulog
ang halos…..
pitong oras na biyahe…
alam ko kasi merong mali
at di tama sa mga nangyayari sa aking buhay
these past days….
madalas akong dalawin ng lungkot….
all because of one person…
kausap ko kasi last week…
nakikipagbati sa akin…
ako kalma lang…never ko namang sineryoso
ang nangyari noong july…
isang araw ng hulyo na bigla na lang akong
tinawagan sa phone at galit na galit….
di ko naman alam ang dahilan…
last week nagdrama …kesyo gusto nya raw akong makausap…
eh di ba Mr. Congeniality awardee ako….e di sugod…
usap….usap….usap…
sa katapus-tapusan ang dialogue
naging monologue….litanya ng mga defects ko!
at take note nakalista…ang araw…ang mga sinabi ko daw!
sa kalaunan …wala namang napatunayan…
ako may napatunayan…may mali yata sa turnilyo ng taong ito!
pwede ba naman na puro mali lang ang nakita nya?
hello, eh pano na ang mga award ko?
Mr. Smile, Mr. Helpful, Mr. Hope….
dapat pa bang iinumerate yan, huh!
kaya tuloy ang reconciliation kuno…
nauwi sa pagkakamot ko ng aking ulo…
pero take note mga kaibigan…
kalma pa rin ang kuya blu nyo….
nag-isip….nag-isip ng tama at mataman!
nasa turin ako habang matamang nakaupo sa parke ng may napansin ako….
isang kumpol ng mga rosas….
pulang-pula…
naghihimagsik ang kulay..
sabi ko nga parang damdamin ko lang…
nagpupuyos sa galit…..
hanggang namataan ko ang isang bagay na puti….
ay nakahalo sya sa mga pula….
tinitigan kung maiigi….mataman….matagal….
hanggang ang mga rosas na pula…
naging puti..isang puting rosas…
hindi ko namalayan na ang galit sa puso ko….
unti-unting napapalitan ng kapayapaan….
sa oras na iyon….
sinabi ko sa aking sarili…
“dapat sigurong mas unawain ko na lang ang taong ito…
..ipagdasal…”
..parang himala kung kanina-kanina lang
halos pasan ko na ang daigdig….
ang gaan naman ng feeling ko ngayon…
may ngiti na ako sa aking mga labi…
magaan na rin ang aking mga paa…
wow! dapat i-celebrate!
celebrate tayo ngayon na!
mga kaibigan…
sori talaga ha!
naubos ko na ang ice cream
kani-kanina lang…
as in seconds ago…
kakahiya…
di ko man lang kayo naalok!
next time na lang…
pramis!
salamat kay MON
salamat kay MON
salamat kay DHYOY
salamat kay SANDI
salamat kay DHYOY
pakontes ni hibang - bernard
